Używanie telefonu w przerwie w pracy nie pomaga odpocząć

Pracownicy, którzy używają telefonów komórkowych podczas przerwy od pracy, nie odczuwają dzięki temu spadku zmęczenia ani znudzenia – wynika z badań naukowców z Uniwersytetu Radboud w Holandii.

Pojawienie się telefonów komórkowych miało ogromny wpływ na społeczeństwo – używa ich prawie każdy; dzięki nim można szybko komunikować się z innymi, zaś aplikacje służą rozrywce i ułatwiają codzienne obowiązki, gdyż np. przypominają o spotkaniach. Holenderscy badacze zwrócili uwagę na to, że wiele osób używa smartfonów do robienia krótkich przerw w pracy i postanowili sprawdzić, czy faktycznie takie działanie pozwala odpocząć lub zmniejszyć znudzenie w pracy.

W badaniu wzięło udział 83 kandydatów na doktorantów na Uniwersytecie Radboud w Holandii. Każdy z nich co godzinę zgłaszał poziom znudzenia i zmęczenia w trakcie pracy. Wszyscy mieli też zainstalowaną w smartfonie aplikację, która rejestrowała użycie urządzenia mobilnego. Dzięki temu naukowcy mogli śledzić użycie telefonów przez badanych w celu radzenia sobie z nudą lub zmęczeniem.

Okazało się, że korzystanie z telefonów w celu zrobienia sobie krótkiej przerwy od pracy nie tylko nie łagodziło nudy ani zmęczenia, ale w wielu przypadkach jeszcze pogarszało sytuację – badani czuli się jeszcze bardziej zmęczeni i znudzeni. Badacze zauważyli też, że ochotnicy, którzy zgłosili, że najbardziej się nudzą lub męczą w pracy, nie robili dłuższych przerw na sprawdzanie smartfona niż ci, którzy czują się mniej znudzeni lub zmęczeni.

Naukowcy zaznaczają, że chociaż ich badanie było drobnym i krótkim eksperymentem, jego wyniki sugerują, że pracownicy mogą rozważyć alternatywne sposoby redukcji znudzenia i zmęczenia. Zauważają też, że według wcześniejszych badań, nudę można złagodzić angażując się w czynności sprawiające radość – warto więc używać telefonów do takich celów, np. poprzez oglądanie zdjęć bliskich, zamiast bezmyślnego przewijania mediów społecznościowych lub innych informacji.

Więcej szczegółów -w publikacji źródłowej (https://royalsocietypublishing.org/doi/10.1098/rsos.201915) (PAP)